Artysta: Various Artists
Tytuł: In The House Amsterdam 2009
Label: Defected ITH
Nr katalogowy: ITH30CD

Nośnik: 2CD
Data wydania: 31.08.09

Kraj wydania: Wielka Brytania
Gatunek: House                                                                                             

Ależ ostatnimi czasy napłakałem się na Defected na łamach naszego portalu! Że odgrzewają kotlety, że świetne kawałki przeplatają mocno przeciętnymi, że się skończyli, że coraz mniej wokalu w wokalu... Z radością i szczęściem oświadczam: wytwórnia skręciła na stare tory, zaskoczyła i wróciła do łask (przynajmniej moich). Światełkiem w tunelu była składanka Greece 2009, a Defected In The House Amsterdam potwierdziła moje nadzieje. Nasz naczelny twierdzi, że płyta "głowy nie urywa" . I ma rację, czymś co zmieni oblicze muzyki ten krążek nie jest . Jednak moim skromnym zdaniem można się w nim zasłuchać!

 

Zaczyna się bajecznie. "I am waiting, I am waiting, I am waiting..."  powtarzające się w mej głowie jak echo przez pierwsze dni nie pozwalało mi spać! Dalej jest równie przyzwoicie wokalnie i jakoś tak po prostu świeżo. "Let UR Spirit Go" delikatnie wprowadza motyw, mogący z sukcesem zastąpić inne podobnie brzmiące themy, jednak brak kilku taktów nieco niweczy ten plan. Jest jednak dość "funky". Chwilę później wkręcający saksofonowy temat okazuje się świetnym następcą "A Black Man In Space" (Sax Mix) Dennisa Ferrera (nagrany akurat pod pseudonimem Son Of Raw). Coś takiego, co raz usłyszane nie pozwoli się zapomnieć nigdy. No a kilka chwil później poezja dla uszu! Mój absolutny numer jeden: "Opera House".  Przenikający operowy głos wytwarzający ciarki na ciele i kreujący ponadklubowy, ponadprzestrzenny, ponadmuzyczny wręcz wymiar muzyki. I cyk nagle z tego patetycznego nastroju Defected zaprasza nas na Ibizę serwując nieco pstrokaty na pierwszy rzut ucha hit lata "La Mezcla". Zawsze byłem przeciwny tak nagłym zmianom klimatu...i tak naprawdę nadal jestem. Ale już trudno - można się przyzwyczaić. Choć wolałbym dryfować  w operze jeszcze przez kilka minut...

 

Druga płyta będąca własnością Chocolate Puma mknie nieco mniej... klasycznie. Ciekawe wybijanie stopy w "Sujo" brzmi może  nawet nieco bardziej techhousowo, ale wkręcająco. Głowa lata i nóżka podryguje. "Big Bam Boom" trochę nie w konwencji, pachnie raczej jako przerywnik w secie Crookers niż kawałek na taką płytę, ale tak już duet sobie wymyślił i nic tego nie zmieni. "Disco Electrique" też zaskakuje obecnością właśnie tutaj, ale tym razem jest to zaskoczenie poprzez groove. Dodajmy pełne wokale i mamy nieco pachnący Hed Kandi kawałek, niemniej jednak świetny. Po raz drugi na płycie pojawia się "Soul Makossa" , ale wydaje się to  paradoksalnie posunięciem bardzo celnym. Ten track ma szansę zostać klasykiem, a jego chantapella rozpoznawalna równie dobrze jak ta z "We Can Rise" czy może nawet "Precious Love". Na koniec efektowny instrumental i kończy się przygoda z krążkiem numer dwa.

 

Dwie płyty, żadnego nowego remixu "Finnaly" czy "I Pray" i pachnie wiosną w środku jesieni. Lovely! Naprawdę oba dyski robią na mnie spore wrażenie, są zmiksowane ciekawie, a większość kawałków brzmi naprawdę "klasycznie inaczej". Są ciągle jakby Defectowskie w swojej budowie, jednak świadczą o fakcie, że melodie i groovy na szczęście nie są na wyczerpaniu. Z niecierpliwością czekam więc na nadchodzącą kolejną składankę. Czy będzie równie dobra? Singapore 2010 przybywaj!

 

Twoje Imię

Tytuł Twojego komentarza

Twój Komentarz

mniejsze | większe

Subskrybcja poprzez email (tylko dla zarejestrowanych)

Dodaj Komentarz